مادر دریایِ غَم را قصّه میکرد...

مادر قصّه میکرد. یک روز گفت: خاکِ آدمی را که سرشتند، هفتاد و چند روز آبِ دریایِ غم بر خاکش ریختند و یک روز آبِ دریایِ شادی. قصّهیِ غریبی بود. کِی قرار است رنگِ دریایِ شادی را ببینیم؟